هوش مصنوعی:
این متن عرفانی و معنوی بیانگر حالت سجده و عبادت شاعر در برابر معشوق الهی است. شاعر از ضعف عمل خود و نیاز به رحمت الهی سخن میگوید و به وحدت وجود و بازگشت به اصل خویش اشاره میکند. همچنین، از عشق و تعلق دل به خداوند و درخواست شفاعت و رحمت الهی صحبت میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۳۷ - فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا
فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا
در سجده فتادم که سمعنا واطعنا ۱
ما دخل به خود در میدیدار نگردیم
ما حل له شارعنا فیه شرعنا ۲
بودیم ز ذرات به خورشید رخش نی
الفرع رئینا والی الاصل رجعنا ۳
روزی که دل از عین تعلق به تو بستیم
من غیرک یاقرة عینی و قطعنا ۴
در زاریم از ضعف عمل پیش تو صد ره
ضعف الفرغ الاکبر و یارب فزعنا ۵
در دار شفایت مرضی دفع نکردیم
لکن کسل الروح من الروح و قعنا ۶
گر محتشم از غم علم عین نگون کرد
انا علم البهجة بالهم رفعنا ۷
در سجده فتادم که سمعنا واطعنا ۱
ما دخل به خود در میدیدار نگردیم
ما حل له شارعنا فیه شرعنا ۲
بودیم ز ذرات به خورشید رخش نی
الفرع رئینا والی الاصل رجعنا ۳
روزی که دل از عین تعلق به تو بستیم
من غیرک یاقرة عینی و قطعنا ۴
در زاریم از ضعف عمل پیش تو صد ره
ضعف الفرغ الاکبر و یارب فزعنا ۵
در دار شفایت مرضی دفع نکردیم
لکن کسل الروح من الروح و قعنا ۶
گر محتشم از غم علم عین نگون کرد
انا علم البهجة بالهم رفعنا ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۶ - سروی از یزد گذر کرد به کاشانهٔ ما
گوهر بعدی:غزل ۳۸ - ای گوهر نام تو تاج سر دیوانها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
