غزل ۴۶ - نامسلمان پسری خون دلم خورد چو آب

نامسلمان پسری خون دلم خورد چو آب
که به مستی دل مرغان حرم کرده کباب ۱

کار بر مرغ دلم در کف طفلی شده است
آن چنان تنگ که گلشن بودش چنگ عقاب ۲

شاهد عشق حریفیست که گر یابد دست
می‌کند دست به خون ملک‌الموت خضاب ۳

چهرهٔ هجر به خواب آید اگر عاشق را
کشدش خوف به مهد اجل از بستر خواب ۴

لرزه بر دست نسیم افتد اگر برگیرد
به سر انگشت خیال از رخ او طرف نقاب ۵

تو که داری سر شاهنشهی کشور دل
فکر ملک دل ما کن که خرابست خراب ۶

محتشم را دم آبی چو ز تیغت دادی
دم دیگر به چشانش که ثوابست ثواب ۷