غزل ۴۷ - نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب

نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب
دایم این خانه خرابست ازین خانه خراب ۱

رعشهٔ نخل وجودم نگذارد که به چشم
آشیان گرم کند طایر وحشی وش خواب ۲

چو پر آشوب سواری که به شادی نرسید
فتنه را پا به زمین چون تو نهی پا برکاب ۳

خواه چون شمع بسوزان همه را خواه بکش
که خطای تو ثوابست و گناه تو ثواب ۴

تا خجالت ز سگانت نبرم بعد از قتل
استخوانم به بیابان عدم کن پرتاب ۵

کر به جرم نگهی بی‌گنهی سوختنی است
بیش ازین نیز مسوزش که کبابست کباب ۶

محتشم بر در عزلت زن و از سروا کن
صحبت اهل نصیحت که عذابست عذاب ۷