غزل ۶۲ - زخم جفای یار که بر سینه مرهم است

زخم جفای یار که بر سینه مرهم است
از بخت من زیاده و از لطف او کم است ۱

کودک دل است و دو و لعب دوست لیک
در قید اختلاط ز قید معلم است ۲

پنهان گلی شکفته درین بزم کان نگار
خود را شکفته دارد و بسیار درهم است ۳

شد مست و از تواضع بی‌اختیار او
در بزم شد عیان که نهان با که همدمست ۴

ترسم برات لطف گدائی رسد به مهر
کان لعل خاتمیست که در دست خاتمست ۵

از گریه‌های هجر شکست بنای جان
موقوف یک نم دیگر از چشم پر نمست ۶

هر صبح دم من و سر کوی بتان بلی
شغلی است این که بر همهٔ کاری مقدم است ۷

با این خصایل ملکی بر خلاف رسم
باید که سجدهٔ تو کند هر که آدم است ۸

با غم که جان در آرزوی خیر باد اوست
گفتار محتشم همه دم خیر مقدم است ۹