غزل ۶۱ - باز این چه زلف از طرف رخ نمودن است

باز این چه زلف از طرف رخ نمودن است
باز این چه مشگ بر ورق لاله سودن است ۱

باز این چه نصب کردن خالست برعذار
باز این چه داغ بر دل عاشق فزودن است ۲

دل بردن چنین ز اسیران ساده دل
گوهر به حیله از کف طفلان ربودن است ۳

در ابتدای وصل به هجرم اسیر ساخت
وصلی چنین بهشت به کافر نمودن است ۴

روشن‌ترین غرور و دلیل تکبرش
آن دیر دیر لب به تکلم گشودن است ۵

سر ازل ز پیر مغان گوش کن که آن
بهتر ز حکمت از لب لقمان شنودن است ۶

در عشق حالتی بتر از مرگ محتشم
دور از وصال دلبر خود زنده بودنست ۷