غزل ۶۹ - گوی میدان محبت سر اهل نظر است

گوی میدان محبت سر اهل نظر است
گرد این عرصه مگردید که سر در خطر است ۱

سینهٔ تنگ پر از آه و تنگ پردهٔ راز
چون کنم آه که یک پرده و صد پرده در است ۲

چو هنر سوز تو گه دود برآرد ز جهان
که بسوزی تو و دود از تو نخیزد هنر است ۳

گشت دیر آمدن صبح وصالم گوئی
که شب هجر مرا صبح قیامت سحر است ۴

مژده ای دل که به قصد تو مهی بسته کمر
که کمر بسته او صد مه زرین کمر است ۵

غیر میرد به تو هرگاه قرینم بیند
این چو فرخنده قران‌های سعادت اثر است ۶

تیغ بر کف چو کنی قصد سرمشتاقان
بر سر محتشم کز همه مشتاق‌تر است ۷