غزل ۱۰۶ - رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیست

رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیست
ما زدوریم مگس ران مگس خوان تو کیست ۱

من ز سودای تو دیوانهٔ صحرا گردم
بندی سلسلهٔ زلف پریشان تو کیست ۲

نغمهٔ سنج تیرت منم از یک سر تیر
سینه آماج کن ناوک پران تو کیست ۳

من خود از زخم غمت می‌شکفانم گل داغ
به سر شک آبده خنجر مژگان تو کیست ۴

دامن آلاست ز اشک من مجنون درو دشت
اشک پالای خود از گوشهٔ دامان تو کیست ۵

محتشم را نده بزمت شده از نادانی
همدم انجمن آرای سخندان تو کیست ۶