غزل ۱۰۷ - شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست

شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست
گریه‌های سحرم را اثری پیدا نیست ۱

هست پیدا که به خون ریختنم بسته کمر
گرچه از نازکی او را کمری پیدا نیست ۲

به که نسبت کنمت در صف خوبان کانجا
از تجلی جمالت دگری پیدا نیست ۳

نور حق ز آینهٔ روی تو دایم پیداست
این قدر هست که صاحب نظری پیدا نیست ۴

پشه سیمرغ شد از تربیت عشق و هنوز
طایر بخت مرا بال و پری پیدا نیست ۵

بس عجب باشد اگر جان برم از وادی عشق
که رهم گم شده و راهبری پیدا نیست ۶

شاهد بی کسی محتشم این بس که ز درد
مرده و بر سر او نوحه‌گری پیدا نیست ۷