غزل ۱۰۸ - هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نیست

هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نیست
در پای دوست هر که نشد کشتهٔ مرد نیست ۱

ناصح مور ز مهر و غم درد ما مخور
ما عاشقیم و در خور ما غیر درد نیست ۲

می‌ریزم از دو دیده به یاد تو اشک گرم
شبها که همدمم به جز آه سرد نیست ۳

بر درگهت که نقد دو عالم نثار اوست
ما را ز انفعال به جز روی زرد نیست ۴

جمعند وحشیان همه بر من همین دل است
آن وحشی که با من صحرانورد نیست ۵

تهمت کش وصالم و در گرد کوی تو
جز گرد کوچه بهر من کوچه گرد نیست ۶

هرچند دل رفیق غم و درد و محنت است
جمعست خاطرم که به کوی تو فرد نیست ۷

شبها به دوستان چو خوری باده یاد کن
از محتشم که یک نفسش خواب و خورد نیست ۸