غزل ۱۱۹ - تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت

تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت
خیمهٔ صبر من دل شده را برپا داشت ۱

تا به چنگ غمش افتاد گریبان دلم
عاقبت دست ز دامان من شیدا داشت ۲

عقل دیوانه شدی گر بنمودی لیلی
بهمان شکل که در دیدهٔ مجنون جا داشت ۳

بس که در سرکشی آن مه به من استغنا کرد
غیرت عشق مرا نیز به استغنا داشت ۴

دی به مجلس لبش از ناز نجنبید ولی
نرگسش با من حیران همه دم غوغا داشت ۵

از کمانخانهٔ ابرو به تکلف امروز
تیر بر هر که زد از غمزه نظر بر ما داشت ۶

با خیالش دل من دوش شکایتها کرد
ورنه با آن دو لب امروز شکایتها داشت ۷

مدعی خواست که گوید بد من کس نشنید
شد نفس‌گیر ز غم خوش نفس گیرا داشت ۸

محتشم بس که در آن کوی به پهلو گردید
دوش چون قرعه هزار آبله بر اعضا داشت ۹