غزل ۱۲۱ - آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت

آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت
دریای لطف بود و نم از من دریغ داشت ۱

صدنامهٔ بی‌دریغ رقم زد به نام غیر
وز کلک خویش یک رقم از من دریغ داشت ۲

اغیار را به عشوهٔ شیرین هلاک کرد
وز کینهٔ زهر چشم هم از من دریغ داشت ۳

صد بار سرخ شد دم تیغش به خون غیر
این لطفهای دم به دم از من دریغ داشت ۴

با مدعی که لایق بیداد هم نبود
صد لطف کرد و یک ستم از من دریغ داشت ۵

من جان فشاندم از طمع بوسه‌ای بر او
او توشه ره عدم از من دریغ داشت ۶

کردم گدائی نگهی محتشم ازو
آن پادشاه محتشم از من دریغ داشت ۷