غزل ۱۲۵ - فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت

فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت
مرا گذاشت درین مملکت غریب و برفت ۱

چو گفتمش که نصیبم دگر ز لعل تو نیست
گشود لب به تبسم که یا نصیب و برفت ۲

چو گفتمش که دگر فکر من چه خواهد بود
به خنده گفت که فکر رخ حبیب و برفت ۳

چو گفتمش که مرا کی ز ذوق خواهد کشت
نوید آمدنت گفت عنقریب و برفت ۴

رقیب خواست که از پا درآردم او نیز
مرا نشاند به کام دل رقیب و برفت ۵

نشست برتنم از تاب تب عرق چندان
که دست شست ز درمان من طبیب و برفت ۶

ز دست محتشم آن گل کشد دامن وصل
گذاشت خواری هجران به عندلیب و برفت ۷