غزل ۱۷۹ - روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد

روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد
دل جدا شکر تو و دیده جدا خواهد کرد ۱

جان غم دیده که آمد به لب از هجرانت
تا کند عمر وفا با تو وفا خواهد کرد ۲

غیر را میکشی امروز و حسد می‌کشدم
که ملاقات تو فردای جزا خواهد کرد ۳

کرم ناساخته جا می‌کند اینها در بزم
سر چو از باده کند گرم چها خواهد کرد ۴

کرده رسوای دو عالم لقبم چون نکند
که به حشرم دگر انگشت نما خواهد کرد ۵

کرده صد کار به دشمن مرض هجر کنون
مانده یک کار همانا که خدا خواهد کرد ۶

محتشم عاقبت آن شوخ وفا کیش ز رحم
صبر کن صبر که درد تو دوا خواهد کرد ۷