غزل ۱۸۰ - فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد

فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد
دگر به راه تلافی سبک عنانش کرد ۱

زبان ز پرسش حالم اگر کشید دمی
دمی دگر به من اقبال هم زبانش کرد ۲

فشاند مرغ دلم را روان به ساعد زلف
به سنگ جور چو آشفته آشیانش کرد ۳

نداده بود دلم را به چنگ غصه تمام
که بازخواست به صد عذر و شادمانش کرد ۴

دلم هنوز ز دریای غم کناری داشت
که غرق مرحمت از لطف بیکرانش کرد ۵

دمی که تیر ستم در کمان خشم نهاد
کشید بر من و سوی دگر روانش کرد ۶

چو خواست قدر نوازش بداند این دل زار
نخست پیش خدنگ بلا نشانش کرد ۷

غرض ستیزه نبودش که نقد قلب مرا
کشید بر محک جور و امتحانش کرد ۸

عنان همرهی از دست محتشم چو کشید
نهفته بدرقهٔ لطف همعنانش کرد ۹