غزل ۲۲۲ - آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند

آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند
دامن افشاند و می ریزد و ساغر شکند ۱

می‌رود سرخوش و من بر سر آتش که چه وقت
مست باز آید و غوغا کند و درشکند ۲

دست ز احباب ندارد چو کشد خنجز ناز
مگرش دست شود رنجه و خنجر شکند ۳

سگ آن مست غرورم که نگه داند راه
شحنه را بر سر بازار اگر سر شکند ۴

زده‌ام دوش به جرات در قصری کانجا
حاجب از جرم سجودی سر قیصر شکند ۵

مو بر اندام شود راست مه یک شبه را
افتاب من اگر طرف کله برشکند ۶

محتشم باده ده از خون منش کان خونخوار
نیست مستی که خمار از می دیگر شکند ۷