هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از دعا، قبول شدن آن توسط خدا، و شرایطی که در آن دعا پذیرفته میشود سخن میگوید. همچنین به مفاهیمی مانند عشق، بلا، درد و دوا، و رابطه بین فقیر و فقیه اشاره دارد. شاعر امیدوار است که دعاهایش مورد قبول خدا قرار گیرد و از وضعیت خود و دیگران اظهار نگرانی میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین برخی از ابیات نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارند.
غزل ۲۲۵ - خدا اگر چه ز پاکان دعا قبول کند
خدا اگر چه ز پاکان دعا قبول کند
دعا کنم من و گویم خدا قبول کند ۱
فشاند آن که ز ما آستین رد به دو کون
کجا نیاز من بینوا قبول کند ۲
ز روی ساعد سلطان پریده شهبازی
چگونه طعمه ز دست گدا قبول کند ۳
در خز این درد و دوا چه بگشایند
که غیر بی جگر آنجا دوا قبول کند ۴
بلا و عافیت آیند اگر به معرض عرض
حریف عشق بلاشک بلا قبول کند ۵
مکن قبول ز کس دعوی محبت پاک
که درد را بگذارد دوا قبول کند ۶
اگر قبول کند مرد هر کجا دردیست
کسی که درد ندارد کجا قبول کند ۷
فقیه قابل عفو و فقیر نا قابل
ازین میانه کرم تا که را قبول کند ۸
شوم چو محتشم از مقبلان راه خدا
گرم به بندگی آن بیوفا قبول کند ۹
دعا کنم من و گویم خدا قبول کند ۱
فشاند آن که ز ما آستین رد به دو کون
کجا نیاز من بینوا قبول کند ۲
ز روی ساعد سلطان پریده شهبازی
چگونه طعمه ز دست گدا قبول کند ۳
در خز این درد و دوا چه بگشایند
که غیر بی جگر آنجا دوا قبول کند ۴
بلا و عافیت آیند اگر به معرض عرض
حریف عشق بلاشک بلا قبول کند ۵
مکن قبول ز کس دعوی محبت پاک
که درد را بگذارد دوا قبول کند ۶
اگر قبول کند مرد هر کجا دردیست
کسی که درد ندارد کجا قبول کند ۷
فقیه قابل عفو و فقیر نا قابل
ازین میانه کرم تا که را قبول کند ۸
شوم چو محتشم از مقبلان راه خدا
گرم به بندگی آن بیوفا قبول کند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۴۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۲۴ - هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکند
گوهر بعدی:غزل ۲۲۶ - چشمت چو شهر غمزه را آرایش مژگان کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.