غزل ۲۳۷ - دی صبح دم که عارض او بی‌نقاب بود

دی صبح دم که عارض او بی‌نقاب بود
چیزی که در حساب نبود آفتاب بود ۱

صد عشوه کرد لیک مرا زان میانه کشت
نازی که در میانهٔ لطف و عتاب بود ۲

از دام غیر جسته ز پر کارئی که داشت
می‌آمد آرمیده و در اضطراب بود ۳

در انتظار دردم بسمل شدم هلاک
با آن که در هلاک من او را شتاب بود ۴

تا در اسیر خانه آن زلف بود غیر
من در شکنجه بودم و او در عذاب بود ۵

در صد کتاب یک سخن از سر عشق نیست
گفتیم یک سخن که در آن صد کتاب بود ۶

امشب کسی نماند که لطفی ندید ازو
جز محتشم که دیدهٔ بختش به خواب بود ۷