غزل ۲۴۱ - مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود

مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود
ز دیده رفت و مرا سوخت این چه رفتن بود ۱

مرا کشنده‌ترین ورطهٔ محل وداع
سرشگ رانی آن سر پاکدامن بود ۲

فکند چشم حسودم جدا ز دوست چه دوست
یکی که مایهٔ رشگ هزار دشمن بود ۳

کشید روز به شامم چه شام آن که درو
ستارهٔ سحر روز مرگ روشن بود ۴

وزید باد فراقی چه باد آنکه ز دهر
برندهٔ من بر باد رفته خرمن بود ۵

رسید سیل فنائی چه سیل آن که رهش
به مامن من مجنون دشت مسکن بود ۶

برآمد ابر بلائی چه ابر آن که نخست
ترشحش ز برای خرابی من بود ۷

چو یار گرم سفر شد اگرچه شمع صفت
به باد می‌شد ازو هر سری که بر تن بود ۸

بسوخت محتشم اول که از سپاه فراق
ستیزه یزک اندروی آتش افکن بود ۹