غزل ۲۴۲ - دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود

دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود
یک جرعه از وصال چشیدیم و بس نبود ۱

شد درد دل فزون که به عیسی دمی چنان
دل خسته‌ای چنین دو نفس هم نفس نبود ۲

بختم ز وصل یک دمه آن مرهمی که ساخت
تسکین ده جراحت چندین هوس نبود ۳

ظل همای وصل که گسترده شد مرا
بر سر به قدر سایهٔ بال مگس نبود ۴

بردی مرا به نقش وفا نقد جان ز دست
این دستبرد جان کسی حد کس نبود ۵

در گرمی وصال تمامم بسوختی
این نیم لطف از تو مرا ملتمس نبود ۶

گر پشت دست خویش گزد محتشم سزد
جز یک دمش به وصل تو چون دسترس نبود ۷