هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، با تصاویر غنی و استعارههای پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، زمان و زهد میپردازد. شاعر از عناصری مانند باده، لاله، هندو، ترک، و ماه برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده میکند. همچنین، انتقادی ظریف به زاهد و زهد درونی نیز دیده میشود.
رده سنی:
16+
متن شامل استعارهها و مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند انتقاد از زهد ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۵۷ - از بادهٔ لاله تو چو در ژاله میرود
از بادهٔ لاله تو چو در ژاله میرود
خون قطره قطره در جگر لاله میرود ۱
چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا
صد ترک تند خوش به دنباله میرود ۲
از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص
سال دگر که ماه تو در هاله میرود ۳
زین بادهٔ دو ساله که میآورند باز
ناموس زهد زاهد صد ساله میرود ۴
از شکر نی قلمم هردم از عراق
صد کاروان قند به بنگاله میرود ۵
زیبا عروس جمله اندیشهام به کار
بیمشتری فریبی دلاله میرود ۶
شب محتشم چو میکند آهنگ نوحه ساز
تا روز از زمین به فلک ناله میرود ۷
خون قطره قطره در جگر لاله میرود ۱
چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا
صد ترک تند خوش به دنباله میرود ۲
از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص
سال دگر که ماه تو در هاله میرود ۳
زین بادهٔ دو ساله که میآورند باز
ناموس زهد زاهد صد ساله میرود ۴
از شکر نی قلمم هردم از عراق
صد کاروان قند به بنگاله میرود ۵
زیبا عروس جمله اندیشهام به کار
بیمشتری فریبی دلاله میرود ۶
شب محتشم چو میکند آهنگ نوحه ساز
تا روز از زمین به فلک ناله میرود ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۶ - آن مه که صورتش ز مقابل نمیرود
گوهر بعدی:غزل ۲۵۸ - اگر شراب خوری صد جگر کباب شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
