غزل ۲۷۰ - غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید

غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید
فتنهٔ صد ناوک پر کش ز کمان بگشاید ۱

گر اشارت کند آن غمزه به فصاد نظر
در شب تار به مژگان رگ جان بگشاید ۲

زان اشارت به عبارت چه رسد نوبت حرف
سحر بندد لب و اعجاز زبان بگشاید ۳

با ته پیرهنش چون ببر آرم که فتد
رعشه بر دست تصرف چو میان بگشاید ۴

سازدم چون تف صحرای جنون سایه طلب
مرغ غم بال کران تا به کران بگشاید ۵

بهر خاشاک دل ما شده گرداب بلا
اژدهائی که پی طعمه دهان بگشاید ۶

صبح محشر نفس صور چو افتد به شمار
دادخواهان تو را راه فغان بگشاید ۷

تا شه وصل به دولت نزند تخت دوام
کی در مملکت امن و امان بگشاید ۸

باد سرگشته به راه غمت آن سست قدم
که چو پر کار بهم کام گران بگشاید ۹

مدعی را ببر آن گونه به گردون که دلم
رشته از بال و پر مرغ کمان بگشاید ۱۰

می بکش با کس و مگذار که آه من زار
پرده از چهرهٔ صد راز نهان بگشاید ۱۱

کاه دیوار شدن محتشم اولیست که عشق
کوچه‌ای هست که راه تو از آن بگشاید ۱۲