غزل ۳۲۹ - هرتار که در طره عنبر شکن استش

هرتار که در طره عنبر شکن استش
پیوند نهالی برگ جان من استش ۱

ترسم ز دماغ دل من دود برآرد
آن دوده که زیب ورق یاسمنستش ۲

می‌سوزدم از آرزوی رنگی و بوئی
با آن که گل و لاله چمن در چمنستش ۳

هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیز
زان جوهر جان دور که در پیرهنستش ۴

شیرین همه ناز است ولی ناز دل‌آشوب
از گوشهٔ چشمی است که با کوهکنستش ۵

گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست
رنجید همانا که درین هم سخن استش ۶

در سینهٔ گرمم دل آواره در آن کوی
مرغیست که درآتش سوزان وطنستش ۷

هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموز
اهلیت سلطانی صد انجمنستش ۸

گر جان رود از تن نرود محتشم از جا
کز لطف تو جانی دگر اندر بدنستش ۹