غزل ۳۳۵ - بیش ازین منت وصل و از رخ آن ماه مکش

بیش ازین منت وصل و از رخ آن ماه مکش
گر کشد هجر تو را جان بده و آه مکش ۱

وصل بی‌منت او با تو به یک هفته کشد
گو وصالی که چنین است به یک ماه مکش ۲

چون محال است رساندن به هدف تیر امید
تو کمان ستمش خواه بکش خواه مکش ۳

همت از یار مرا رخصت استغنا داد
تو هم ای دل پس ازین پای ازین راه مکش ۴

سربلندی مکن از وصل را ز آن شیرین لب
منت خسروی از همت کوتاه مکش ۵

چشم بی‌غیرت من گر شود از گریه سفید
دگرش سرمه ز خاک ره آن ماه مکش ۶

یا وفا یا ستم از کش بکشم چند کشی
گوئی آزار پر کاه بکش گاه مکش ۷

محتشم دیده ز بیراهی آن سرو مپوش
رقم بی‌بصری بر دل آگاه مکش ۸