غزل ۳۴۴ - مهی که زینت حسنست گرمی خویش

مهی که زینت حسنست گرمی خویش
طپانچه بر رخ خورشید می‌زند رویش ۱

چرنده را ز چرا باز می‌تواند داشت
نگاه دلکش ناوک گشای آهویش ۲

هزار خنجر زهر آب داده نرگس او
کشیده بهر دلیری که بنگرد سویش ۳

چنان ربود دل مرا که هیچ دیده ندید
همین کدیایت محل غمزهٔ محل جویش ۴

ز راه دیده به دل می‌رسد هزار پیام
به نیم جنبشی از گوشهای ابرویش ۵

خدنگ نیمکش غمزه‌اش نخورده هنوز
به من چشانده فلک زور و دست و بازویش ۶

نهفته کرده کمانی به زه که بی‌خبرند
ز ناوک افکنی آن دو چشم جادویش ۷

خموشیش نه ز اعراض بود دی که نداد
به لب مجال سخن غمزه سخنگویش ۸

هنوز محتشم آن ماه نارسیده ز راه
بیا ببین که چه غوغاست بر سر کویش ۹