غزل ۳۷۸ - ما که می‌سازیم خود را در فراق او هلاک

ما که می‌سازیم خود را در فراق او هلاک
از وفای او به جان‌یم از برای او هلاک ۱

لطف او در رنگ استغنا و بر من عکس غیر
از برای لطف استغنا نمای او هلاک ۲

من که تنگ آوردنش در بر تصور کرده‌ام
می‌شوم از رشگ تنگی قبای او هلاک ۳

گر بجنبد باد می‌میرم که از بی‌تابیم
بهر جنبشهای زلف مشگسای او هلاک ۴

ای فلک یک روز کامم از وفای او بده
پیش از آن روزی که گردم از جفای او هلاک ۵

می‌نهد تا غمزه ناوک در کمان می‌سازدم
اضطراب نرگس ناوک گشای او هلاک ۶

زخم دلخواهی که خورد از دست جانان محتشم
مدعی از رشک خواهد شد به جای او هلاک ۷