غزل ۸۷ - حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت ۱

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت ۲

زین آتش نهفته که در سینه ی من است
خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت ۳

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت ۴

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه ی عاقبتم در میان گرفت ۵

آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت
کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت ۶

خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت ۷

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت ۸

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند
کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت ۹

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت ۱۰