غزل ۴۴۲ - کو دل که محو نرگس جادو فنت شوم

کو دل که محو نرگس جادو فنت شوم
مستغرق نظاره مرد افکنت شوم ۱

چون گشته‌ای به دشمن ناموس خویش دوست
اینست دوستی که به جغان دشمنت شوم ۲

از غیرتم برین که به من نیز این چنین
بی‌قیدوار دوست شوی دشمنت شوم ۳

پا می‌کشد ز مزرع دل وصل خوشه‌چین
تا غاقل از محافظت خرمنت شوم ۴

پیراهن تو قصد تو خواهد نمود اگر
یک جامه وار دور ز پیراهنت شوم ۵

جان هر قدر که بایدت ای دل قبول کن
گر باقی‌آوری قدری من تنت شوم ۶

غافل نگردم از پی موری چو محتشم
مامور اگر به ناظری خرمنت شوم ۷