غزل ۴۵۱ - ما به عهدت خانهٔ دل از طرب پرداختیم

ما به عهدت خانهٔ دل از طرب پرداختیم
در به روی خوش دلی بستیم و باغم ساختیم ۱

سایه‌پرور ساخت صد مجنون صحراگرد را
رایتی کاندر بیابان جنون افراختیم ۲

خشک بر جا ماند رخش فارس گردون چو ما
توسن جرات به میدان محبت تاختیم ۳

عشق او ما را گرفت از چنگ دیگر دلبران
تن برون بردیم ازین میدان ولی جان باختیم ۴

گر توکل را درین دریاست دخل ناخدا
بادبان برکش که ما کشتی در آب انداختیم ۵

تا محک فرسا نشد نقد محبت یک به یک
ما زر ناقص عیار خویش را نشناختیم ۶

محتشم بهر چراغ افروزی در راه وصل
هرزه مغز استخوان خویش را بگداختیم ۷