غزل ۴۵۲ - بس که ماندیم به زنجیر جنون پیر شدیم

بس که ماندیم به زنجیر جنون پیر شدیم
با قد خم شده طوق سر زنجیر شدیم ۱

در جهان بس که گرفتیم کم خود چو هلال
آخرالامر چو خورشید جهانگیر شدیم ۲

بعد صد چله به قدی چو کمان در ره عشق
یکی از خاک نشینان تو چون تیر شدیم ۳

قلعهٔ تن که خطر از سپه تفرقه داشت
زان خطر کی به در از رخنهٔ تدبیر شدیم ۴

رد نشد تیر بلای تو به تدبیر از ما
ما همانا هدف ناوک تقدیر شدیم ۵

داد دادیم وفا را و ز بدگوئی غیر
متهم پیش سگان تو به تقصیر شدیم ۶

محتشم عشق و جوانی و نشاط از تو که ما
در غم و محنت آن تازه جوان پیر شدیم ۷