غزل ۴۶۰ - رویت که هست صورت چین شرمسار از آن

رویت که هست صورت چین شرمسار از آن
نقشی است دقت ید صنع آشکار ازان ۱

تحریر یافت صورت و زلفت ولی هنوز
در لرزه است خامه صورت نگار ازان ۲

بر نخل ناز پرور او هرکه بنگرد
یابد کمال قدرت پروردگار از آن ۳

از گلستان او همه کس را به کف گلی است
ما را به سینه خاری و صد خار خار ازان ۴

مردم ز بیم مرگ به عمرند امیدوار
من ناامید ار نیم امیدوار ازان ۵

در هجر می‌دهی خبر آمدن به من
دانسته‌ای که صعب‌تر انتظار ازان ۶

زین نیلگون خمم به همین شادمان که هست
حسن تو را به شیشهٔ می بی‌خمار ازان ۷

باقیست یک دمی دگر از عمرم ای طبیب
بگذر ز چاره‌ام که گذشتست کار ازان ۸

از آهنست سقف فلک گویا که نیست
تیر دعای خسته دلانرا گذار ازان ۹

آورده زور بر دل زارم سپاه غم
ساقی بیار می که برآرم دمار ازان ۱۰

می‌پرورد می فرح انجام محتشم
خمخانهٔ غمش که منم جرعه خوار ازان ۱۱