غزل ۴۶۱ - تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان

تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان
آفت حسن بتان است هجوم مگسان ۱

تو ز خود غافلی ای شمع ملک پروانه
که چو گل هر نفسی میزنی آتش به کسان ۲

زده آتش به جهان حسن تو وز بیم نفس
تا شود روی تو آئینهٔ آتش نفسان ۳

کشور حسن بیک تاخت بگیری چو شوند
هم رهان ره سودای تو باری فرسان ۴

به حریم حرمت پای سگانست دراز
وز سر کوی تو شیران همه کوته مرسان ۵

رزق شاهنشهی حسن چه داند صنمی
که سجود در او سرزند از بوالهوسان ۶

بندگیها کندت محتشم بی کس اگر
مکنی نسبتش از بنده شناسی به کسان ۷