غزل ۴۷۱ - فتنه می‌خیزد از آن ترکانه دامن برزدن

فتنه می‌خیزد از آن ترکانه دامن برزدن
عشوه می‌ریزد از آن مستانه گل بر سر زدن ۱

ترک چشمش دارد آیا از کدام استاد یاد
دست از تمکین به جنبانیدن خنجر زدن ۲

شیر دلرا کند گرد لشگر حسنش ز جا
نیست آسان خویش را بر قلب این لشگر زدن ۳

قسمی از بیگانگی دارد که می‌بارد از آن
خانهٔ دل را به دست آشنائی در زدن ۴

باده در خلوت کشیدن‌های او را در قفاست
سر ز جائی برزدن آتش به عالم در زدن ۵

یک جهان لطف است ازو بعد از تواضعهای عام
سر ز من پیچیدن اندر حالت ساغر زدن ۶

نرگس خنجر زن او زخم خنجر خورده را
می‌کشد از انتظار خنجر دیگر زدن ۷

پیش آن چشم ای غزالان عشوهٔ چشم شما
نیست جز بر چشم مردم مشت خاکستر زدن ۸

محتشم پروانه آن شمع گشتی وای تو
نیست کار سرسری گرد سر او پر زدن ۹