غزل ۵۰۷ - مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او

مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او
فغان اگر سر موئی شود کم از سر او ۱

نه کاکل است که بر سر فتاده سر و مرا
همای حس فکنده است سایه بر سر او ۲

برابری به مه او روی نکرد مهی
که رو نساخت چو آیینه در برابر او ۳

اگر نقاب گشاید گل سمنبر من
به گلستان چه نماید گل و سمن بر او ۴

مرا ز دولت صد سالهٔ وصال آن به
که غیر یک نفس آواره باشد از در او ۵

چو قتل بی‌گنهان خواهی ای فلک ز نهار
بریز خلق من اول ولی به خنجر او ۶

چو محتشم شرف این بس که خلق دانندم
کمین بنده‌ای از بندگان کمتر او ۷