غزل ۵۰۶ - چون برفروزد آینه زان آفتاب رو

چون برفروزد آینه زان آفتاب رو
رو سوی هر که آورد آتش زند در او ۱

سیلاب تیغ بار چنان تیز رو فتاد
کز سرگذشت آب و مرا تر نشد گلو ۲

زلف تو جادوئیست برآتش گرفته جا
چشم تو آهوئیست به مردم گرفته خو ۳

مشرب رواج یافته چندان که محتسب
می می‌کشد به بزم حریفان سبو سبو ۴

در دیر رکرد غسل به می آن که زا ورع
بر اسمان نگاه نمی‌کرد بی‌وضو ۵

ای دوستان فغان که من ساده لوح را
کشتند بی‌گناه بتان بهانه جو ۶

از دولت گدائی آن ماه محتشم
بهر تو آمد این لقب از آسمان فرو ۷