غزل ۵۱۳ - زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او

زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او
تا نشود ز آه من محو نشان پای او ۱

روی به خاکپای او شب به خیال میهنم
دست رسی دگر مرا نیست به خاکپای او ۲

گشت به تلخاکیم لیک خوشم که در جهان
کس نکشید همچو من آرزوی جفای او ۳

آن که ز پای تا به سر گشته بلای جان من
دور مباد یه نفس از سر من بلای او ۴

نقش سم سمند او هر که نشان دهد بمن
گر همه خاک ره بو چشم من است جای او ۵

گرچه ز فقر دمبدم گشت زیاد محتش
محتشمم لقب نشد تا نشدم گدای او ۶