غزل ۹۷ - تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
سزد اگر همه دلبران دهندت باج ۱

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش
به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج ۲

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز
سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج ۳

دهان شهد تو داده رواج آب خضر
لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج ۴

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو درد دل ای جان نمی‌رسد به علاج ۵

چرا همی‌شکنی جان من ز سنگ دلی
دل ضعیف که باشد به نازکی چو زجاج ۶

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است
قد تو سرو و میان موی و بر به هیئت عاج ۷

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی
کمینه ذره ی خاک در تو بودی کاج ۸