غزل ۵۱۹ - رساند جان به لبم روزگار فرقت تو

رساند جان به لبم روزگار فرقت تو
بیا که کشت مرا آرزوی صحبت تو ۱

تو راست دست بر آتش ز دور و نزدیکست
که من به خشک وتر آتش زنم ز فرقت تو ۲

شبی به صفحهٔ دل می‌نگارم از وسواس
هزار بار به کلک خیال صورت تو ۳

تو آن ستارهٔ مسعود پرتوی که به است
ز استقامت دیگر نجوم رجعت تو ۴

شود مقابلهٔ کوه و کاه اگر سنجد
محبت من مهجور با محبت تو ۵

بلند تا نشود در غمت حکایت من
نهفته با دل خود می‌کنم شکایت تو ۶

به طبع خویشت ازین بیش چون گذارم باز
که اقتضای جفا می‌کند طبیعت تو ۷

به دوستی که سر خامه‌ای رسان به مداد
ز دوستان چو رسد نامه‌ای به حضرت تو ۸

خوش آن که سوی وطن بی‌کمان توجه ما
کند عنان کشی توسن طبیعت تو ۹

ز نقد جان صله‌اش بخشد از اشارت من
به محتشم دهد ار قاصدی بشارت تو ۱۰