غزل ۵۴۳ - پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده

پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده
کز منت باز به این مرتبه رنجانیده ۱

ز آتش سرکش قهرت ز تو رو گردانست
عاشق روی ز شمشیر نگردانیده ۲

زان نگه قافلهٔ صبر گریزان وز پی
مژه‌ها تیغ در آن قافله خوابانیده ۳

مژه بیش از مدد ابرویش از دل گذران
تیر پران و کمان گوشه نجنبانیده ۴

چه روم بی تو به گشت چمن ای حور که هست
باغ گل در نظرم دوزخ تابانیده ۵

می‌کشم پای ز هنگامهٔ عشقت که فراق
سخت چشم من ازین معرکه ترسانیده ۶

محتشم شمع صفت چند بسوزی مروی
خویش را کس به عبث این همه سوزانیده ۷