غزل ۵۵۹ - بر در درج قفل زدم یک چندی

بر در درج قفل زدم یک چندی
عاقبت داد گشادش بت شکر خندی ۱

سخت از ذوق گرفتاری من می‌کوشد
دست و بازوی کمندافکن وحشی بندی ۲

لطف ممتاز کن آماده که آمد بر در
بی‌نیاز از تو جهانی به تو حاجتمندی ۳

تا به نزدیک‌ترین وعدهٔ وصلت برسم
از خدا می‌طلبم عمر ابد پیوندی ۴

اگر از مادر دوران همه یوسف زاید
ننشیند چو تو بر دامن او فرزندی ۵

مژده‌ای درد که در دام تو افتاد آخر
نامفید به دوائی بالم خورسندی ۶

درام از مرغ شب‌آویز دلی نالان‌تر
من که دارم ز دل آویز کمندی بندی ۷

دگر امشب چه نظر دیده ندانم که به من
می‌کند لطف ولی لطف غضب مانندی ۸

بهر نادیدن آن رو گه و بی‌گه ناصح
می‌دهد بندم و آن گه چه مؤثر پندی ۹

هست دشنام پیاپی ز لب شیرینش
شربتی غیر مکرر ز مکرر قندی ۱۰

محتشم عشوهٔ طاقت شکن ساقی بزم
اگر اینست دگر می‌شکنم سوگندی ۱۱