غزل ۱۶ - روی تو گل تازه و خط سبزهٔ نوخیز

روی تو گل تازه و خط سبزهٔ نوخیز
نشکفته گلی همچو تو در گلشن تبریز ۱

شد هوش دلم غارت آن غمزهٔ خونریز
این بود مرا فایده از دیدن تبریز ۲

ای دل! تو در این ورطه مزن لاف صبوری
وای عقل! تو هم بر سر این واقعه مگریز ۳

فرخنده شبی بود که آن خسرو خوبان
افسوس کنان، لب به تبسم، شکر آمیز ۴

از راه وفا، بر سر بالین من آمد
وز روی کرم گفت که: ای دلشده، برخیز ۵

از دیدهٔ خونبار، نثار قدم او
کردم گهر اشک، من مفلس بی‌چیز ۶

چون رفت دل گمشده‌ام گفت: بهائی!
خوش باش که من رفتم و جان گفت که : من نیز ۷