غزل ۱۳۸ - یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

یاد باد آن که ز ما وقتِ سفر یاد نکرد
به وداعی دلِ غم‌دیدهٔ ما شاد نکرد ۱

آن جوان‌بخت که می‌زد رقمِ خیر و قبول
بندهٔ پیر ندانم ز چه آزاد نکرد ۲

کاغذین جامه به خونآب بشویم که فلک
رهنمونیم به پایِ عَلَمِ داد نکرد ۳

دل به امّیدِ صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد ۴

سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغِ سحر
آشیان در شِکَنِ طُرِّهٔ شمشاد نکرد ۵

شاید ار پیکِ صبا، از تو بیاموزد کار
زآن که چالاک‌تر از این حرکت، باد نکرد ۶

کِلْکِ مَشّاطِهٔ صُنعَش نَکِشد نقشِ مراد
هر که اقرار بدین حُسنِ خداداد نکرد ۷

مطربا! پرده بگردان و بزن راهِ عراق
که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد ۸

غزلیاتِ عراقی‌ست سرودِ حافظ
که شنید این رهِ دل‌سوز که فریاد نکرد؟ ۹