غزل ۴۱ - دردمندان غم عشق دوا می‌خواهند

دردمندان غم عشق دوا می‌خواهند
به امید آمده‌اند از تو تو را می‌خواهند ۱

روز وصل تو که عید است و منش قربانم
هر سحر چون شب قدرش به دعا می‌خواهند ۲

اندراین مملکت ای دوست تو آن سلطانی
که ملوک از در تو نان چو گدا می‌خواهند ۳

بلکه تا بر سر کوی تو گدایی کردیم
پادشاهان همه نان از در ما می‌خواهند ۴

ز آن جماعت که ز تو طالب حورند و قصور
در شگفتم که ز تو جز تو چرا می‌خواهند ۵

زحمتی دیده همه بر طمع راحت نفس
طاعتی کرده و فردوس جزا می‌خواهند ۶

عمل صالح خود را شب و روز از حضرت
چون متاعی که فروشند بها می‌خواهند ۷

عاشقان خاک سر کوی تو این همت بین
که ولایت ز کجا تا به کجا می‌خواهند ۸

عاشقان مرغ و هوا عشق و جهان هست قفس
با قفس انس ندارند هوا می‌خواهند ۹

تو به دست کرم خویش جدا کن از من
طبع و نفسی که مرا از تو جدا می‌خواهند ۱۰

عالمی شادی دنیا و گروهی غم عشق
عاقلان نعمت و عشاق بلا می‌خواهند ۱۱

سیف فرغانی هر کس که تو بینی چیزی
از خدا خواهد و این قوم خدا می‌خواهند ۱۲

در عزیزان ره عشق به خواری منگر
بنگر این قوم کیانند و کرا می‌خواهند ۱۳