غزل ۱۰۰ - از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه

از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه
دوشم به لب شیرین جان داد به هر بوسه ۱

از بهر غذای جان ای زنده به آب و نان
بستد لب خشک من ز آن شکر تر بوسه ۲

ای کرده رخت پیدا بر روی قمر لاله
وی کرده لبت پنهان در تنگ شکر بوسه ۳

مه نور همی خواهد از روی تو در پرده
جان راز همی گوید با لعل تو در بوسه ۴

نزد تو خریداران گر معدن سیم آرند
ای گنج گهر ز آن لب مفروش به زر بوسه ۵

ای قبلهٔ جان هر شب بر خاک درت عاشق
چون کعبه روان داده بر روی حجر بوسه ۶

چون جوف صدف او را پر در دهنی باید
و آنگاه طلب کردن ز آن درج گهر بوسه ۷

خواهی که شکر بارد از چشم چو بادامت
رو آینه بین وز خود بستان به نظر بوسه ۸

چون خاک سر کویت آهنگ هوا کرده
بر ذره به مهر دل داده مه و خور بوسه ۹

هر جا که تو برخیزی از پای تو بستاند
زنجیر سر زلفت چون حلقه ز در بوسه ۱۰

لطفت که چو اندیشه حد نیست کنارش را
از روی تو انعامی دیدیم مگر بوسه ۱۱

سیف ار ز تو می‌خواهد بوسه تو برو می‌خند
کز لعل تو خوش باشد گر خنده و گر بوسه ۱۲

گر پای رقیبانت بوسند محبانت
ترسا ز پی عیسی زد بر سم خر بوسه ۱۳