غزل ۱۱۶ - تو قبلهٔ دل و جانی چو روی بنمایی

تو قبلهٔ دل و جانی چو روی بنمایی
به طوع سجده کنندت بتان یغمایی ۱

تو آفتابی و این هست حجتی روشن
که در تو خیره شود دیدهٔ تماشایی ۲

به وصف حسن تو لایق نباشد ار گویم
بنفشه زلفی و گل روی و سرو بالایی ۳

ز روی پرده برانداز تا جهانی را
بهاروار به گل سر به سر بیارایی ۴

چگونه با تو دگر عشق من کمی گیرد
که لحظه لحظه تو در حسن می‌بیفزایی ۵

به دست عشق درافگند همچو مرغ به دام
کمند عشق تو هر جا دلی است سودایی ۶

بر آستان تو هستند عاشقان چندان
که پای بر سر خود می‌نهم ز بی‌جایی ۷

به لطف بر سر وقت من آ که در طلبت
ز پا در آمدم و تو به دست می‌نایی ۸

به هجر دور نیم از تو زآنکه هر نفسم
چو فکر در دل و در دیده‌ای چو بینایی ۹

اگر چه ملک نخواهد شریک، نتوانم
که روز و شب غم تو من خورم به تنهایی ۱۰

درآمدن ز در دوست سیف فرغانی
میسرت نشود تا ز خود برون نایی ۱۱