غزل ۱۱۷ - الا ای شمع دل را روشنایی

الا ای شمع دل را روشنایی
که جانم با تو دارد آشنایی ۱

چو دل پیوست با تو گو همی‌باش
میان جان و تن رسم جدایی ۲

گرفتار تو زآن گشتم که روزی
به تو از خویشتن یابم رهایی ۳

دلم در زلف تو بهر رخ تست
که مطلوب است در شب روشنایی ۴

منم درویش همچون تو توانگر
که سلطان می‌کند از تو گدایی ۵

مرا دی نرگس مست تو می‌گفت
منم بیمار تو نالان چرایی؟ ۶

بدو گفتم از آن نالم که هر سال
چو گل روزی دو سه مهمان مایی ۷

نه من یک شاعرم در وصف رویت
که تنها می‌کنم مدحت سرایی، ۸

طبیعت «عنصری» عقلم «لبیبی»
دلم هست «انوری» دیده «سنایی» ۹

اگر خاری نیفتد در ره نطق
بیاموزم به بلبل گل ستایی ۱۰

من و تو سخت نیک آموخته‌ستیم
ز بلبل مهر و از گل بی‌وفایی ۱۱

تو را این لطف و حسن ای دلستان هست
چو شعر سیف فرغانی عطایی ۱۲

گشایش از تو خواهد یافت کارم
که هم دلبندی و هم دلگشایی ۱۳