غزل ۴۱ - نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را

نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را
نه روز روشنی از پی شب سیاهی را ۱

فغان که بر در شاهی است دادخواهی ما
که از ستم ندهد داد دادخواهی را ۲

گدای شهرم و بر سر هوای آن دارم
که سر نهم به کف پای پادشاهی را ۳

ز خسروان ملاحت کجا روا باشد
که در پناه نگیرند بی‌پناهی را ۴

به راه عشق به حدی است ناامیدی من
که نا امید کند هر امید گاهی را ۵

چگونه لاف محبت زند نظر بازی
کز آب دیده نشسته‌ست خاک راهی را ۶

بزیر خون محبان که در شریعت عشق
به هیچ حال نخواهم کسی گواهی را ۷

نه من شهید تو تنها شدم که از هر سو
به خاک ریخته‌ای خون بی‌گناهی را ۸

به یک نگاه ز رحمت بکش فروغی را
مکن دریغ ز مشتاق خود نگاهی را ۹