غزل ۵۸ - تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست

تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست
خورشید فلک از پی فرمان تو برخاست ۱

تا تنگ دهان را به شکر خنده گشودی
طوطی به هوای شکرستان تو برخاست ۲

بر افسر شاهان سرافراز نشیند
هر گرد که از گوشهٔ دامان تو برخاست ۳

داغی است که در سینهٔ صد چاک نهفتند
هر لاله که از خاک شهیدان تو برخاست ۴

در کار فروبسته عشاق فکندند
هر عقدهٔ که از زلف پریشان تو برخاست ۵

صد ولوله در مردم صاحب نظر انداخت
هر فتنه که از نرگس فتان تو برخاست ۶

بر خاک فشاند آب رخ مشک ختن را
هر نافه که از طرهٔ پیچان تو برخاست ۷

در انجمن باده کشانش ننشانند
پیمانه‌کشی کز سر پیمان تو برخاست ۸

تا سرزده خورشید جهان‌تاب ز مشرق
خورشید فروغی ز گریبان تو برخاست ۹