غزل ۶۲ - آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است

آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است
کاش بگوید که نرخ بوسه به چند است ۱

دوش اسیر کسی شدم که ندانم
ترک سمرقند یا سوار خجند است ۲

از پی جولان چو بر سمند نشیند
چشمهٔ خورشید بر فراز سمند است ۳

گر شب وصلش کشد به روز قیامت
دیده هنوز از شمایلش گله مند است ۴

پیکر زیبا به زیر جامهٔ دیبا
آتش سوزنده در میان پرند است ۵

عشق تو تا حلقه‌ای کشید به گوشم
گوش مرا کی سر شنیدن پند است ۶

گر به فراق تو زنده‌ام عجبی نیست
تیغ نبرد سری که پیش تو بند است ۷

خال به رخسارهٔ نکوی تو می‌گفت
چارهٔ چشم بد زمانه سپند است ۸

تا سر زلف تو شد پسند فروغی
شعر بلندش همیشه شاه‌پسند است ۹

خسرو گردن‌فراز ناصردین شاه
آن که سپهرش اسیر خم کمند است ۱۰

شعرم از آن رو بلند شد که شهنشاه
صاحب نظم بدیع و طبع بلند است ۱۱