غزل ۹۷ - در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است

در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است
در سیم سفید تو عجب سنگ سیاهی است ۱

جان از سر میدان تو بیرون نتوان برد
کز صف زده مژگان تو هر گونه سپاهی است ۲

یک باره نشاید ز کسی چشم بپوشی
کاسوده دل از چشم تو گاهی به نگاهی است ۳

فریاد که دل در سر سودای تو ما را
انداخت به راهی که برون از همه راهی است ۴

گر شاهد درد دل عاشق رخ زرد است
در دعوی عشق تو مرا طرفه گواهی است ۵

از خط تو مهر کهنم تازه شد امروز
نازم سر خطت که عجب مهر گیاهی است ۶

چون خون مرا تیغ تو هر لحظه نریزد
کز عشق توام هر نفسی تازه گناهی است ۷

هرگز نکشم منت خورشید فلک را
تا بر سر من سایهٔ کج کرده کلاهی است ۸

در کوی کسی عشق فکنده‌ست به چاهم
کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است ۹

اندیشه‌ای از فتنهٔ افلاک ندارد
آن را که ز خاک در می‌خانه پناهی است ۱۰

گویند فروغی که مه و سال تو چون است
در مملکت عشق نه سالی و نه ماهی است ۱۱