غزل ۱۸۱ - بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
که به بالای چمان از بن و بیخم برکند ۱

حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا
که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند ۲

هیچ رویی نشود آینه ی حجله ی بخت
مگر آن روی که مالند در آن سم سمند ۳

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند ۴

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد
شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند ۵

من خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند ۶

باز مستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بود اندر بند ۷